ท่ามกลางผืนป่าที่โอบล้อมด้วยขุนเขาแห่งทุ่งใหญ่นเรศวร ที่ซึ่งความเจริญอาจเดินทางไปถึงได้ยากลำบาก แต่สำหรับชาวบ้านไล่โว่แล้ว ที่นี่ไม่เคยห่างไกลจาก พระกรุณาธิคุณ ของ “พระองค์ภา”

ย้อนกลับไปในปี พ.ศ. 2562 ณ โรงเรียนบ้านกองม่องทะ สาขาบ้านไล่โว่… วันนั้นเองที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความทรงจำที่ตราตรึงไปตลอดกาล เมื่อกรุณาธิคุณได้เสด็จฯ ลงมาแตะขอบฟ้า เพื่อมอบความรักและความเมตตาแก่เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาคนหนึ่ง

ภาพเหตุการณ์ในวันนั้น ยังคงแจ่มชัดในใจของ ‘คุณแม่แสงรายา โสภาปัจจุสมัย’ และ ‘น้องคอปเตอร์’ เด็กชายวัย 2 ขวบในวันนั้น… วันที่เฮลิคอปเตอร์พระที่นั่งค่อยๆ ลดระดับลง ท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมด้วยความหวังของเหล่าเด็กๆ

ด้วยความไร้เดียงสา เด็กชายตัวน้อยวิ่งเข้าไปหาพระองค์ด้วยความตื่นเต้น พร้อมนิ้วเล็กๆ ที่ชี้ไปยังเฮลิคอปเตอร์บนท้องฟ้า

“อยากนั่งหรือ?”… พระสุรเสียงที่เปี่ยมด้วยความเอ็นดูตรัสถาม พร้อมคำมั่นสัญญาว่าหากท่องตัวเลข 1 ถึง 10 ได้ จะพาขึ้นไปชมวิวมุมสูงด้วยกัน

เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยวัยเพียง 2 ขวบ ที่พยายามท่องตัวเลขอย่างตั้งใจ กลายเป็นเสียงดนตรีแห่งความสุขในวันนั้น และเมื่อสัญญาได้รับการตอบแทนด้วยอ้อมกอดอันอบอุ่นที่ทรงอุ้มเด็กน้อยขึ้นไปบินวนรอบหมู่บ้าน 1 รอบ ภาพนั้นไม่ได้เป็นเพียงภาพเหตุการณ์ธรรมดา แต่มันคือการโอบอุ้มอนาคตของเด็กไทยคนหนึ่งไว้ด้วยพระเมตตาอย่างหาที่สุดมิได้

วันนี้ น้องคอปเตอร์เติบโตขึ้นเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ที่โรงเรียนแห่งเดิม บนผนังห้องนอนที่บ้าน มีกรอบรูปภาพสำคัญและหมวกพระราชทานใบนั้นถูกประดับไว้อย่างงดงาม… ไม่ใช่เพียงแค่ของสะสม แต่เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจที่ย้ำเตือนว่า ครั้งหนึ่งในชีวิต เด็กชายจากป่าลึกคนนี้ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณที่ล้ำค่าเพียงใด

คุณแม่แสงรายาคอยเช็ดทำความสะอาดภาพถ่ายนั้นด้วยความทะนุถนอม ทุกครั้งที่มือสัมผัสกรอบรูป ความทรงจำในวันที่พระองค์ทรงคลี่คลายความเหงาและมอบความสุขให้แก่เด็กตัวเล็กๆ ก็จะย้อนคืนกลับมา ราวกับว่าพระองค์ยังคงประทับอยู่ข้างๆ มอบกำลังใจให้เด็กคนนี้เติบโตเป็นคนดีของสังคม