ครูฟรานซิสโก เดอ คาร์วัลโญ่ เป็นครูและผู้นำโรงเรียน สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาการศึกษา ในปี พ.ศ. 2542 และเริ่มต้นอาชีพครูที่โรงเรียนประถมศึกษาบีดัน รวมทั้งได้เป็นผู้ประสานงานโรงเรียนและหัวหน้าครูในปี พ.ศ. 2548

ครูฟรานซิสโกใช้วิธีการสอนแบบหลายระดับชั้นและการสอนที่เน้นภาษาแม่ เพื่อให้มั่นใจว่านักเรียนจะสามารถเข้าถึงการศึกษาระดับประถมศึกษาที่มีคุณภาพ นอกจากนี้ครูฟรานซิสโกยังให้ความสำคัญกับการรู้หนังสือระดับประถมศึกษาตอนต้นอีกด้วย

ครูฟรานซิสโกพยายามใช้ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดให้เกิดประโยชน์สูงสุดอยู่เสมอ เพื่อสร้างโอกาสที่มีความหมายสำหรับการมีส่วนร่วมของชุมชนและผู้ปกครอง ซึ่งนำไปสู่การพัฒนาการสื่อสารระหว่างครอบครัวและนักการศึกษา โดยการสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการมีส่วนร่วมของผู้ปกครอง แม้จะมีทรัพยากรที่จำกัด แต่การเข้าร่วมกิจกรรมของโรงเรียนก็เพิ่มขึ้นอันเป็นผลมาจากสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการมีส่วนร่วมนี้

ครูฟรานซิสโกตระหนักถึงความท้าทายทางภาษาที่ซับซ้อนในโรงเรียน เพราะภาษาที่สอนในโรงเรียนไม่ใช่ภาษาแม่ของนักเรียน ครูฟรานซิสโกจึงสนับสนุนให้ครูในโรงเรียนใช้ภาษาท้องถิ่นเป็นสะพานเชื่อมการเรียนรู้สำหรับนักเรียน วิธีการนี้ส่งเสริมอัตลักษณ์ ความมั่นใจ และความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง ช่วยให้นักเรียนมีความภาคภูมิใจในตนเองและความมั่นใจในการเรียนรู้

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ครูฟรานซิสโกได้มีส่วนร่วมในโครงการพัฒนาวิชาชีพมากมาย รวมถึงการออกแบบหลักสูตรการสอนที่เน้นเด็กเป็นศูนย์กลาง การสอนแบบหลายระดับชั้น การจัดการชั้นเรียน และโครงการฝึกอบรม Eskola Nova ของ UNICEF

• ปริญญาตรีด้านการศึกษา

มุ่งเน้นความสำเร็จของนักเรียน โดยให้คำปรึกษาที่ส่งผลให้ลูกศิษย์คนแรกสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยในสาขาวิศวกรรมธรณีวิทยา ความสำเร็จนี้ได้รับการเน้นย้ำด้วยการดำเนินงานและการเติบโตอย่างต่อเนื่องของโรงเรียน ตั้งแต่ พ.ศ. 2546 (ค.ศ. 2003) แม้ว่าจะมีข้อจำกัดด้านทรัพยากร แต่มีนักเรียนลงทะเบียนเรียนและเข้าร่วมกิจกรรมเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง

การมีส่วนร่วมของชุมชน โดยพยายามใช้ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดให้เกิดประโยชน์สูงสุด เพื่อสร้างโอกาสและการมีส่วนร่วมของชุมชนและผู้ปกครอง สร้างสภาพแวดล้อมที่ครอบคลุม ซึ่งกระตุ้นให้ผู้ปกครองเข้ามามีบทบาทในการศึกษาของบุตรหลาน ส่งผลให้การสื่อสารที่ดีขึ้นระหว่างครอบครัวและครู และมีการเข้าร่วมกิจกรรมของโรงเรียนเพิ่มขึ้น

มุ่งเน้นการใช้ภาษาแม่ โดยสนับสนุนให้เพื่อนครูใช้ภาษาท้องถิ่นเพื่อแนะนำการเรียนรู้ (หากจำเป็น) เนื่องจากช่วยส่งเสริมอัตลักษณ์และความรู้สึกเป็นเจ้าของของนักเรียน รวมทั้งช่วยเพิ่มความมั่นใจและความภาคภูมิใจในตนเองในการเรียนรู้ ที่โรงเรียนมีสถานการณ์ทางภาษาที่ค่อนข้างซับซ้อน มีการสอนสองภาษา ซึ่งไม่ได้เป็นภาษาแม่ของนักเรียนเลย นอกจากนี้ครูทุกคนยังมีภาษาท้องถิ่นที่แตกต่างจากนักเรียน แต่ก็ร่วมกันทำงานผ่านอุปสรรคทางภาษาจนสามารถเปลี่ยนให้เป็นเครื่องมือสนับสนุนการเรียนรู้ของนักเรียนได้

การสอนแบบหลายระดับชั้น การรู้หนังสือระดับชั้นประถมศึกษาตอนต้น การจัดการโรงเรียน และการมีส่วนร่วมของชุมชน